Content Credentials: de digitale handtekening die straks bepaalt wat wij nog geloven

Zoals jullie weten zijn we als Vrhl de afgelopen jaren volledig in de wereld van AI gedoken. Niet een beetje, maar er met gestrekt been in. We onderzoeken alles wat er mogelijk is. We bouwen AI-agents die ons werk slimmer en sneller maken. We laten AI code schrijven waarmee we websites ontwikkelen op een manier die een jaar geleden nog onmogelijk leek. Denk bijvoorbeeld aan Vrhl Blad. We maken beelden waarvan je vroeger dacht dat je daar een complete fotostudio, een artdirector en een week productietijd voor nodig had. We gebruiken AI om video’s beter, mooier en sterker te maken. En geloof me, dat is ongelooflijk gaaf.

Wij zijn een content- en creatiebureau. Dan zou het vreemd zijn als we deze ontwikkeling links laten liggen. Creativiteit is ons vak en AI is op dit moment misschien wel het mooiste creatieve gereedschap dat ik in jaren heb gezien.,Maar, de laatste tijd bekruipt me steeds vaker een ander gevoel. Ik merk dat we ook te ver kunnen gaan. Het doet me denken aan de beginjaren van Photoshop. Ineens kon alles. Elke huid kon gladder. Elke lucht blauwer. Elk landschap spectaculairder. En omdat het kon, deden we het ook. Totdat we op een punt kwamen waarop foto’s niets meer met de werkelijkheid te maken hadden. Ik heb het idee dat AI precies dezelfde kant op gaat. Alleen dan honderd keer sneller.

Ik betrap mezelf er steeds vaker op dat ik niets meer automatisch geloof van wat ik op social media zie. Is dat meisje eigenlijk wel echt? Heeft de NOS deze video echt gemaakt? Heeft de BBC dit werkelijk uitgezonden? Heeft deze gebeurtenis überhaupt plaatsgevonden? Het enge is niet dat AI zulke goede beelden kan maken. Het enge is dat wij straks niet meer kunnen onderscheiden wat echt is en wat niet. En geloof me, dit is nog maar het begin.

Dat gaat veel verder dan een grappige nepfoto of een mooi gegenereerd plaatje. Als niemand de waarheid nog kan onderscheiden van een leugen, krijgen we een serieus maatschappelijk probleem. Nieuwsvoorziening, journalistiek, verkiezingen en uiteindelijk zelfs onze democratie zijn gebaseerd op vertrouwen. Zodra dat vertrouwen verdwijnt, wordt alles bespreekbaar. Dan kan iedereen alles beweren, ondersteund door een perfect gemaakte video.

Daar word ik eerlijk gezegd niet zo vrolijk van. Dus ben ik gaan zoeken naar een oplossing. Niet een oplossing die AI tegenhoudt, want dat gaat niet gebeuren. AI is niet meer weg te denken. De vraag is dus niet hoe we AI stoppen, maar hoe we echte content weer herkenbaar maken. En toen kwam ik uit bij iets waar we de komende tijd volgens mij nog heel veel over gaan horen: Content Credentials.

Eigenlijk is het een digitale handtekening die direct aan een foto, illustratie of video wordt toegevoegd. Niet zichtbaar als een watermerk, maar opgeslagen in de metadata van het bestand. Daarin staat wie de maker is, wanneer het beeld is gemaakt, waar het is gemaakt en welke bewerkingen er onderweg zijn uitgevoerd. Bedrijven als Adobe, Leica, Microsoft, Nikon, Canon, Sony en nog veel meer organisaties hebben zich inmiddels achter dit initiatief geschaard. Zij begrijpen dat vertrouwen straks misschien wel belangrijker wordt dan de techniek zelf. Het mooie is dat je als maker ook kunt laten zien dat jouw beeld authentiek is. Dat het echt uit jouw camera komt. Dat er niets aan is toegevoegd of weggehaald. Voor nieuwsfotografen, documentairemakers en journalisten wordt dat misschien wel net zo belangrijk als een scherpe foto.

En ja… ik hoor jullie al denken. “Daar gaan we weer. De mensen die het goed bedoelen moeten zich weer bewijzen.” Dat gevoel had ik in eerste instantie ook. Waarom zouden de eerlijke makers moeten aantonen dat hun werk echt is? Laat degene die AI gebruikt om mensen te misleiden maar een groot AI-logo op zijn afbeelding zetten. Alleen… zo werkt het natuurlijk niet. Iemand die bewust de boel wil bedonderen, gaat echt geen knop indrukken waarop staat: ‘Deze afbeelding is nep.’ Dat is hetzelfde als een winkeldief die met een felrode pet door de supermarkt loopt waarop in grote letters staat: Pas op, ik ga zo stelen. Dat gaat niet gebeuren.

Juist daarom moeten wij als serieuze contentmakers het verschil gaan maken. Niet omdat het moet, maar omdat we iets te beschermen hebben. Onze geloofwaardigheid. Ons vak. En uiteindelijk misschien zelfs de waarheid. Ik ga me de komende tijd veel verder verdiepen in Content Credentials. Hoe werkt het precies? Welke camera’s ondersteunen het al? Hoe kunnen wij het binnen Vrhl toepassen? En misschien nog wel belangrijker: hoe kun jij het als fotograaf, videomaker of contentcreator gebruiken?

Ik heb het gevoel dat dit onderwerp veel groter gaat worden dan de meeste mensen nu denken.

Wordt dus vervolgd.